Wiosna klęski
Wiosna w słodyczy zmartwychwstała świeżej,
Promienna słońcem, powiewami wonna,
Oczarowana sobą, we śnie leży,
Jak tajemnica święta i bezbronna.

Bo chwila wbija miecz w serce zbolałe
I młode pola, wzgórz zielone kopce,
Dalekie lasy, świata piękno całe
Zda się mi nagle beznadziejnie obce.

Głuche milczenie na ziemi obszarze.
Jedynie jastrząb wśród nieba głębiny,
Na niewidzialnym błękitu zegarze,
Kołując, smutne zakreśla godziny.



Czytany: 2735 razy


=>

Najnowsze















Top czytanych


























Top Autorzy


























Top Użytkownicy


























Używamy plików cookies, aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. co to są pliki cookie? . WIEM, ZAMKNIJ