Rzeka mistyczna







Coraz dalej płyniesz, rzeko, rzeko,
brzeg twĂłj coraz pustszy i urwistszy,
a twe wody płyną coraz bystrzej
i pian męty ciemne z sobą wleką
ku otchłani, gdzie wszystko przepada,
gdzie ostoi się tylko Zagłada.

Ach, te źródła jasne i przejrzyste
pod promiennym, pogodnym błękitem;
te narcyzy z kwieciem srebrnolitem
nad źródłami i lilie śnieżyste,
i to złote słońce, co upadło
w pełne kwiatów szklanych wód zwierciadło...

Ach, nie wrĂłcisz ty juĹź, rzeko, rzeko...
Coraz dalej płyniesz, coraz dalej...
Źródła twoje zostały w oddali,
brzeg twój kwietny pozostał daleko...
Między martwe stepy i pustynie
fala twoja głucho, martwo płynie.

A tam czeka ciebie i pochłonie
tajemnicza i straszliwa przepaść,
kiedy wszystko, co jest, musi przepaść;
niezgłębione, nieprzejrzane tonie,
gdzie niezwrotnej podróşnicy drogi,
giną światy całe i ich bogi.



Autor obrazu: Piotr Sobecki
Czytany: 1594 razy

R E K L A M A

=>