Coś jest w naszych krajobrazach

że tak chwyta nas za serce,
nawet jeśli mgła się snuje,
deszcz mży, a wiatr swoim tchnieniem

szepcze w trawach, miota liście,
trąca nagich drzew gałęzie,
wierzchołkami szum roznosi,
wdziera się dosłownie ? wszędzie.

Rozmarzeni wiatru szeptem,
zapatrzeni w przestrzeń, w dali
rozrzucamy zgromadzone
w dnia chaosie komunały.

Gubi się gdzieś rozproszenie,
emocjami spięte myśli.
Zapomniana smuga światła
zjawia się, przyjaźnie iskrzy.

Czujesz się, jak gdyby Ktoś ci,
wskazał słońca piękny obraz,
przyznał wiarę i chwil ważność,
podał skrzydła byś szybował.

Maryla

Czytany: 168 razy

R E K L A M A

=>