Środa popielcowa


Na znak pokuty
zaczyna Wielki Post
i popiół sypie na głowy,
nie umywając rąk, jak Piłat.

By żaden śmiertelny
odchodząc nie pogrzebał
życia z Bogiem, czy wiary
zanim umocni swój udział.

W szczelinach czasu
pokazując niebo
tam, gdzie również w ruchu
dusza pokona piekło.

Do głębi sił w pokorze
niewiadomym losem,
co odpowie - "Jezu, ufam Tobie",
równoważąc miarę życiem.

Aleksandra Baltissen

Czytany: 40 razy

R E K L A M A

=>
Wierszy tego autora: