Już mnie nie mija


Snem złotym
prześnić życia się nie da
ale przejść przez nie można
krokiem lekkim.

Gdy wiatr stopy dotyka
a dłonie wiąże
przyjazne serce
i bierze pod swoje skrzydła.

Obcym już się nie jest
nawet jak wiele różni
oraz bez pychy podchodzi
zmienny kształt.

Już mnie nie mija
jeden ani drugi tylko księżyc
z nieba stronic
bo jest tęczą w dziurce od klucza.

Aleksandra Baltissen

Czytany: 428 razy

R E K L A M A

=>
Wierszy tego autora: