"W cieniu perłowych łez"


W cieniu perłowych łez
Z pamięci odtwarzałeś ziemi naukę,
gdyś jej ścieżki powycinał łzami perłowymi.
Życie ludzkie jest ponad wyraz kruche,
a Ty pięknie je z nami przeżyłeś.

Powrotem swoim nam lat żeś przysporzył
jak jaskółka, co pod strzechy wraca.
Sam tylko na swym szczęściu nie chciałeś rozłożyć
się, lecz ubogacałeś je zawsze pracą.

Potem było chodzenie z laseczką
ozłacające chędogie progi.
Wyrecytowałeś nam ten sam wierszyk,
którego się nauczyłeś w szkole.

Dzisiaj leżysz cichy, bardzo cichy.
„Dzięki Ci, Boże, za światłość tej nauki…”.
Co zobaczę jutro pod nieba błękitem,
ja, co żyję prawie trzy razy krócej?
                                           Wt.24.09.2013 18:05
                                           dinning room
                                       
                                                                              


Czytany: 79 razy

R E K L A M A

=>
Wierszy tego autora: