Móc kochać
W strumieniu poezji móc płynąć,
Gdy wicher szaleje po polach
A drzewa z rozwianą czupryną,
Żółć sypią, co pada na rolę.

I w tańcu obłędnym, szalonym
Już jesień złocistą żegnają,
Lecz zanim na zawsze dziś skona,
Poczujesz się może jak w raju.

Gdzie harfy anielskie wciąż grają
A słońce tam świeci na wieki,
Świetliste promienie padają
I radość ogarnia człowieka.

Czytany: 364 razy


=>

Najnowsze


























Top czytanych


























Top Autorzy


























Top Użytkownicy


























Używamy plików cookies, aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. co to są pliki cookie? . WIEM, ZAMKNIJ