Moje credo
Nie umiem iść przez świat ,
Rozpychając się łokciami .
Gdzieś , na samym końcu ,
Jestem , w przydziale szczęścia.

Nie należę do grona władców ,
Którym , co człowiek zna dano.
Nie stworzyła mnie historia , lecz ludzie ,
I to dziś moje wiano .

Z kraju wyszedłem , gdzie lipy kwitną ,
A jarzębina dumnie nosi korale .
Wyrzeźbili mnie moi bliscy ,
Lecz czy Muza dała mi talent ?

Do snu kołysały mnie wiatry ,
I szemrzące fale Łabnianki .
Tam mogiły dziś bliskich ,
Tam są moje przystanki.

Nikt nie uczył jak kochać ,
Nikt co znaczy dwa serca.
Do ziemi przygięło życie ,
Gdzie szukać mam swego miejsca .

Dziś kiedy srebro na głowie ,
Gdy więcej już za , niż przed.
Ktoś ze śmiechem Ci powie ,
Ciesz się bracie i naprzód leć.

Leć do przodu, nie oglądaj się w tył ,
Niech Ci to serce powie .
Smutki , rozbijaj w pył .
Ty dziś ptakiem w dąbrowie .

Czytany: 422 razy

R E K L A M A

=>