chore słońce umiera


niszczy zbrodnię słońce
płacze po głodzie
ból cierpi i kłamie
umiera

płomień skrywa zdradziecką winę
skoro ogień walczy ze snami i płacze
spojrzenie jak cień
martwa krew krzyczy

a wyklęta jak szalony szatan przemijania tęsknota
obcej porażki pragnie dotykać ponurą zbrodnię
upadek płonie
kłamie płomień porażki

chore słońce umiera
to krwawe wspomnienie
zemsta zwodniczymi ciałami
krzyczy i płacze


Czytany: 65 razy

R E K L A M A

Inne wiersze tego autora...
Znaleziono łącznie : 12

Mateusz Polak - chore słońce umiera
Mateusz Polak - Czyja to dziewczyna?
Mateusz Polak - mroczne nieszczęście
Mateusz Polak - Niech będzie...
Mateusz Polak - niecierpliwa pasja
Mateusz Polak - o chorej ciemności
Mateusz Polak - Oda do kota
Mateusz Polak - oddech
Mateusz Polak - Rozzieleniam...
Mateusz Polak - Róże są czerwone
Mateusz Polak - słuszna kara
Mateusz Polak - Wspomnienie Twoich ust