Bez granic
Potoki mają swe łoża
I mają granice morza Dla swojej fali - I góry, co toną w niebie,
Mają kres dany dla siebie. Nie pójdą dalej!
Lecz serce, serce człowieka,
Wciąż w nieskończoność ucieka
Przez łzy, tęsknoty, męczarnie
I wierzy, że w swoim łonie
Przestrzeń i wieczność pochłonie I niebo całe ogarnie.


I3 grudzień 1871

Czytany: 2828 razy

R E K L A M A

=>