Życie kwiatów




Jak piękny kwiat jest życie nasze
najpierw sieją nas jak nasiona w ziemi
użyźniają glebę nawożą po trosze
pielęgnują jak ziemię kobiece łona


gdy już wreszcie ożyje roślinka drobna
cieszą się wszyscy ogrodnicy z tego
bo jak tu się nie cieszyć z życia nowego
jak się nie cieszyć gdy do nas podobna


potem szybko wzrastają młode pędy
są od nas piękniejsze idą w górę śmielej
każde szuka swej drogi jak iść i którędy
często jesteśmy dla nich najlepszym przyjacielem


czasami niektóre pną się do góry zbyt szybko
zamiast się rozwijać słońce ich pali
bo w młodości swojego ogrodnika nie słuchali
wtedy jest smutek i głos co woła - Matko


gdy już przekwitniemy schną nasze łodygi
kwiatostan nasz nikogo już nie cieszy
zbliża się nieuchronnie koniec naszej drogi
wrócimy do ziemi do naszej macierzy


a pamięć po nas jest jak ślad na śniegu
najpierw bardzo wyraźny bardzo świeży
później śnieg go przysypuje aż do brzegu
a gdy już odeszliśmy to nikt nie chce wierzyć.

Czytany: 238 razy

=>
Wierszy tego autora: