Petunia


Kwitnie w upojeniu
z frędzlami lub marszczona,
by spływać ku szczęściu
z góry w ziemię wpatrzona...

Mistycznym zachwytem
zdobi ogrodnika niebo
i przyćmiewa tchnieniem,
krucha jak weneckie szkło...

Wytjątkowa, jak anioł
z łagodnym uśmiechem
zdobywa przyjaciół
dzieliąc się bez słów pięknem...

Aleksandra Baltissen


Czytany: 618 razy

R E K L A M A

=>
Wierszy tego autora: